در برخى روايات آمده است كه : خداوند ذوالجلال بعد از ظهر نهم ماه ذى الحجه در عرفات آدم - عليه السلام - را مورد بخشايش قرار داد. سپس ‍ جبرئيل به هنگام غروب او را به سوى مشعر الحرام حركت داد. آدم عليه السلام در شب دهم ذى الحجه در آنجا با بيتوته و شب زنده دارى به دعا و تشكر از خداوند در قبول توبه اش پرداخت . سپس صبح كه شد به سوى منى حركت كرد و در روز دهم سر خود را تراشيد تا نشانه قبول توبه و آزادى او از گناهان باشد.
خداوند نيز، اين روز را براى آدم - عليه السلام - و فرزندان او عيد قرار داد، و هر چه را آدم - عليه السلام - انجام داده بود، براى هميشه تاريخ ، از مناسك حج فرزندان او گردانيد: در عصر روز نهم در عرفات توبه آنان را مى پذيرد و در شب دهم در مشعر الحرام به دعا و ياد خدا مى پردازند و روز دهم كه مى شود در منى سرهاى خود را مى تراشند. سپس بر اين مناسك و اعمال ، آنچه ابراهيم و اسماعيل و هاجر نيز انجام داده بودند و افزوده شده و مناسك حج با آنها كامل گرديد.
بنابراين ، اعمال حج همگى ، بركت جويى از آن زمانها و مكانهايى است كه آن بندگان صالح و شايسته ياد و خاطره آنان در هميشه تاريخ است .
در بخش بعد، نمونه اى از گسترش و سرايت شومى و نحوست از مكان به وارد شوندگان در آن را مى آوريم .

بخارى و مسلم و احمد بن حنبل روايت كنند كه ، رسول خدا صلى الله عليه و آله در سالى كه به غزوه تبوك مى رفتند، با سپاه در سرزمين حجر، نزد يك خانه هاى قوم ثمود پياده شدند. همراهان آن حضرت از چاههاى آبى كه قوم ثمود از آن مى نوشيدند، آب كشيدند و خمير نان ساختند و ديگ هاى بخت گوشت را برپا داشتند. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمانشان داد تا غذاى ديگ هاى در دور بريزند و خميرها را به شتران بدهند. سپس آنان را حركت داد تا بر سر چاهى كه ناقه صالح از آن مى نوشيد، فرود آمدند، و آنان را از ورود بر جايگاه قومى كه عذاب شده اند بر حذر داشت و فرمود:
انى اخشى ان يصيبكم مثل ما اصابهم فلا تدخلوا عليهم
من مى ترسم بر شما نيز، همان برسد كه بر آنها رسيد، پس بر جايگاه آنان وارد نشويد! ⁽⁸⁾
عبارت صحيح مسلم چنين است :
و لا تدخلوا مساكن الذين ظلموا انفسهم الا ان تكونوا باكين ، حذرا ان يصيبكم مثل ما اصابهم . ثم زجر و اسرع حتى خلفها.
در خانه هاى كسانى كه بر خويشتن ستم كرده اند، داخل نشويد مگر آنكه گريان باشيد تا از مانند آنچه بر آنها رسيده در امان بمانيد.
سپس حركت داد و سرعت گرفت تا آنجا را پشت سر گذاشت .
و در عبارت صحيح بخارى آمده است :
رسول خدا صلى الله عليه و آله پس از آن ، سر خود را پوشانيد و بر سرعت افزود تا از آن وادى گذشت .
در روايت ديگرى در مسند احمد آمده است :
رسول خدا صلى الله عليه و آله در حالى كه سوار بر مركب بود، با رداى خويش ، سر خود را پوشانيد. ⁽⁹⁾

شومى سرزمين و چاههاى آب قوم ثمود ⁽¹⁰⁾ چيزى نبود جز آنچه كه از اين قوم سر زد و از آنها به سرزمين و چاههاى آبشان سرايت كرد و تا عصر خاتم انبياء صلى الله عليه و آله و تا هرگاه كه خدا بخواهد، باقى است .
بركت و فرخندگى آبشخور ناقه صالح نيز، چيزى نبود جز آنكه ، ناقه صالح از آن نوشيده بود و فضيلت و بركتش به آن چاه سرايت كرد و تا زمان خاتم انبيا صلى الله عليه و آله و تا هر چه خدا بخواهد باقى است .
و بديهى است كه ناقه صالح و آبشخور آن ، نزد خدا از اسماعيل و چاه زمزم او، گرامى نيست ؛ بلكه خداوند از بركت اسماعيل عليه السلام ، براى هميشه تاريخ ، زمزم را مبارك قرار داده است .
همچنين است سرايت و گسترش بركت از چيزهايى كه خداوند بر بندگان صالح و شايسته خود، در زمانهاى ويژه همانند روز جمعه ، قرار داده است .

در صحيح مسلم روايتى است كه مى گويد:
ان الله خلق آدم يوم الجمعه و ادخله الجنه يوم الجمعه
خداوند آدم را در روز جمعه آفريد و در روز جمعه نيز، او را وارد آن بهشت گردانيد. ⁽¹¹⁾
اين شرافت و برترى ، و غير آن ، از مواهبى است كه خداوند، در روز جمعه ، بر بندگان خويش ارزانى فرموده و بركت روز جمعه را دائمى و هميشگى قرار داده است .

همچنين است حال بركت در ماه رمضان كه خداوند سبحان فرموده :
شهر رمضان الذى انزل فيه القرآن هدى للناس و بينات من الهدى و الفرقان
ماه رمضان ، ماهى كه قرآن در آن نازل شد براى هدايت مردمان و نشانه هايى از راهنمايى و جدايى حق و باطل . بقره / 185
و نيز فرموده :
انا انزلناه فى ليله القدر O و ما ادريك ما ليله القدر O ليله القدر خير من الف شهر...
ما اين قرآن را در شب قدر نازل كرديم . و چه ميدانى شب قدر چيست . شب قدر بهتر از هزار ماه ... قدر / 1 - 3
بنابراين ، بركت و فرخندگى از شب قدرى كه قرآن بر خاتم انبياء صلى الله عليه و آله در آن نازل شد، به همه روزهاى و شبهاى ماه رمضان سرايت و گسترش يافت و همين بركت در اين ماه از اين شب ، تا هميشه تاريخ ماندگار و ابدى گرديد.
* * *
پس از اشاره به فضيلت بزرگداشت ياد و خاطره برگزيدگان خدا، تاكيد مى كنيم كه مقصود ما از بزرگداشت ياد و خاطره آنان - مثلا -؛ خواندن سيره و روش صحيح و درست و تحريف نشده رسول خدا صلى الله عليه و آله در شب تولد آن حضرت مى باشد، و نيز، طعام دادن در راه خدا و هديه كردن ثواب آن براى رسول خدا صلى الله عليه و آله است . با اين شرط كه از اقدام بر بدعتها و خلاف شرع هاى اختراعى برخى صوفيه شديدا اجتناب گردد.